Hüquqinfo.az bildirir ki,
“Əziz bacım, bu gün sənsiz keçən üç il tamam olur. Düz üç il əvvəl bu gün həyat dayanmadı... Günəş yenidən doğdu, insanlar danışmağa davam etdi və küçələr yenə insanlarla qaynadı. Həyat başqaları üçün davam edirdi. Amma mənim dünyamda əbədi olaraq bir şey əskik qaldı: sən.
İnsan sevdiyi birini itirəndə zamanın ağrını yüngülləşdirəcəyinə inanmaq istəyir. Lakin mən öyrəndim ki, bəzi ağrılar keçib getmir, onlar sadəcə insanın dərinliklərinə hopur. Sən yaşamağa davam edirsən, amma ürəyin o dünyasını dəyişən insanla qalır.
Mən sənin səsin, baxışların, təbəssümün və mənə "Kəmalə" deyə səslənməyin üçün darıxıram. Səninlə nələrisə bölüşmək, fikrini soruşmaq, bəzən mübahisə etmək və sonra yenidən səndə təsəlli tapmaq üçün darıxıram.
Sən mənim uşaqlığım, gəncliyim, sirdaşım, həyat yolundakı yoldaşım və müəllimim idin. Səndən necə möhkəm dayanmağı, necə mübarizə aparmağı və yıxılandan sonra necə yenidən qalxmağı öyrəndim. Sənin sayəndə insanların həyatına toxunmağın və başqasının dərdini öz dərdin bilməyin nə demək olduğunu gördüm.
Azərbaycan və Türk dünyası sənin ən böyük sevgin, Qarabağ isə ürəyində heç vaxt dinməyən bir sızıltı idi.
İllərlə dünyaya Azərbaycan haqqında həqiqətləri çatdırdın. Qarabağdan, doğma yurd-yuvasından didərgin düşmüş insanlarımızdan, şəhidlərimizdən və qazilərimizdən danışdın. Bəzən kürsüdən millətinin səsi oldun, bəzən ucqar bir kənddə bir ananın göz yaşını sildin, yaxud bir uşağın təhsilinə və ya bir xəstənin müalicəsinə kömək etməyə çalışdın.
Sənin üçün siyasət, millət vəkili kimi fəaliyyət və şöhrət heç vaxt başlıca məqsəd olmayıb. Onlar sadəcə bəşəriyyətə, vətənə və millətə xidmət vasitəsi idi. Və başqa bir böyük sevdan var idi”.
